Hallo Mannen,
Na verscheidene ereplaatsen dit jaar, zat winst er nog steeds niet in. Maar wat zien we dit weekend ?? Onze Joran, die trouwens de laatste weken verduiveld goed in vorm zit (kijk maar eens naar de uitslagen), rijdt voor ons de 0 van de tabellen.
Joran, jongen, P R O F I C I A T !!!
Spijtig dat renners niet mogen drinken, anders kraakten we er een goede fles op... Maar, dat kunnen we wel met de papa, nietwaar Dirk ?
de Ploegleider van de Nieuwelingen - bij de Dijlespurters VV Mechelen, houdt je via deze weg op de hoogte van de werking van zijn groep.
maandag 30 juli 2012
maandag 23 juli 2012
Training woensdag 25/06/2012
Mannen,
Deze woensdag gaan we terug van start. We vertrekken aan het Hof van Lachenen om 18.00 uur. Graag seintje van wie meegaat ?
Deze woensdag gaan we terug van start. We vertrekken aan het Hof van Lachenen om 18.00 uur. Graag seintje van wie meegaat ?
dinsdag 17 juli 2012
Training 18/07/2012
Mannen,
Ik zit nog altijd met een geblokkeerde rug. Er zijn 6 kandidaten om te trainen morgen. Maar vermits ik niet mee kan (kan jullie zeker niet volgen in deze toestand), heeft Cédric voorgesteld om 15.00 uur te vertrekken aan de piste van Elewijt om gewoon de beentjes voor 1 à 1 1/2 uur los te gooien. Hij zit immers met het PK Piste overmorgen en wil dus niet te zwaar trainen...
Je kan Cédric bereiken om zijn GSM.
Ik zit nog altijd met een geblokkeerde rug. Er zijn 6 kandidaten om te trainen morgen. Maar vermits ik niet mee kan (kan jullie zeker niet volgen in deze toestand), heeft Cédric voorgesteld om 15.00 uur te vertrekken aan de piste van Elewijt om gewoon de beentjes voor 1 à 1 1/2 uur los te gooien. Hij zit immers met het PK Piste overmorgen en wil dus niet te zwaar trainen...
Je kan Cédric bereiken om zijn GSM.
vrijdag 13 juli 2012
24 uur van Zolder
Neen, dit gaat niet over een autorace...
Elk jaar wordt einde juni, begin juli een wedstrijd op het circuit van Zolder georganiseerd voor wielrenners. 24 uur aan een stuk vlammen over het bekende circuit, in ploegverband of individueel. Er zijn meerdere formules mogelijk: ploegen per 2, per 4 of tot 8 personen of ... individueel. Het is de bedoeling dat ten allen tijde 1 renner van de ploeg op het circuit zijn toertjes draait. Dit wordt geteld aan de hand van een sensor die in een drinkenbus zit. Bij de aflossing, wordt deze drinkenbus doorgegeven aan de volgende renner van de ploeg, welke in de pits wacht. En zo 24 uur aan één stuk.
Vorig jaar had ik al eens deelgenomen, maar het smaakte naar méér en met de ervaring die we toen hebben opgedaan, vooral beter georganiseerd.
Met 2 ploegen waren we ingeschreven dit jaar; "we hangen weer aan de rekker" en "ISTNOGALTIJDZOLANG". Meer om het plezier en de dolle pret naast het circuit, dan om de prestaties op het circuit. Neen, wij waren geen "echten", maar hebben waarschijnlijk meer plezier gehaald uit het amateurisme waarmee we ons naar de start begaven, dan andere ploegen die het meenden en voor de rangschikking gingen....
We verzamelden zaterdagochtend met 2 teams, totaal 13 man, in het rennerskwartier. Vorig jaar regende het. Daarom was ons eerste werk het opstellen van 2 tenten tegen elkaar, zodat we de rest van het weekend "droog" zaten. Dan veldbedjes, kledij, fietsen, reserve-materiaal op zijn plaats en we waren klaar.
Om 12.30 moest een uitverkorene de tijdrit rijden. Immers, de 60 beste tijden kregen 1 minuut voorsprong op de 140 andere ploegen bij het vertrek. Belangrijk was dus van direct bij met de "goei" weg te zijn. We behaalden een 7de plaats met een topprestatie van onze "Robbe". Onze Gianni van "we hangen weer aan de rekker" werd spijtig genoeg gediskwalificeerd wegens stayeren...
Maar niet getreurd. Op 24 uur kan er veel gebeuren en bij ons was het toch belangrijk om deel te nemen ?
Om 15 uur start, met Robbe in het eerste peloton en Jory in de tweede groep. Wij hadden besloten om elk uur te wisselen. De mannen van "we hangen weer aan de rekker" wilden niet zo snel wisselen, wat een voordeel met zich meebracht omdat je dan niet elke uur je aansluiting bij de "snelle" groep moest missen.
Na één uur, nam Cédric over van Robbe. Dan was het aan Mario, Nico, Paul, Dirk en mezelf. Ieder om beurten, de één al wat sneller dan de andere. De anderen: dat waren Jory, Gianni, Gunther, Eddy, Danny en Gerdy. Voor de "nieuwen" onder ons was het wel even wennen om 's nachts te rijden en dan nog in groep. Maar, het viel allemaal wel goed mee. Zo goed zelfs, dat nadat alles erop zat, er onmiddellijk stemmen omhoog gingen om volgend jaar terug mee te doen... Inderdaad; het extra-sportieve was bij ons zeker zo belangrijk als het rijden zelf. We hebben ons kostelijk vermaakt, goed gerust tussen de "shiften" door en goed gelachen. Dit alles bij goed weer (het bleef droog). Op het laatste moesten we ons nog reppen bij het inpakken, om een opkomende regenbui voor te zijn, doch... De eerste druppels vielen pas toen we het circuit afreden met de wagens...
Volgend jaar doen we terug mee. Voor wie ook eens wil kijken wat dat allemaal is: surf eens naar www.defietsuitdaging.be. Je kan er het filmpje bekijken van vorig jaar... Dit is een magnifieke organisatie voor fietsliefhebbers, die eens wat anders willen dan de gebruikelijk toertochten in het binnenland. En je komt er nog wat ex-profs en toekomstige beloften tegen. Wist je dat vorig jaar Tosh Van der Sande in deze wedstrijd zat ??? Niet voor watjes dus deze race, maar als je wat geoefend hebt, lukt het wel.
Elk jaar wordt einde juni, begin juli een wedstrijd op het circuit van Zolder georganiseerd voor wielrenners. 24 uur aan een stuk vlammen over het bekende circuit, in ploegverband of individueel. Er zijn meerdere formules mogelijk: ploegen per 2, per 4 of tot 8 personen of ... individueel. Het is de bedoeling dat ten allen tijde 1 renner van de ploeg op het circuit zijn toertjes draait. Dit wordt geteld aan de hand van een sensor die in een drinkenbus zit. Bij de aflossing, wordt deze drinkenbus doorgegeven aan de volgende renner van de ploeg, welke in de pits wacht. En zo 24 uur aan één stuk.
Vorig jaar had ik al eens deelgenomen, maar het smaakte naar méér en met de ervaring die we toen hebben opgedaan, vooral beter georganiseerd.
Met 2 ploegen waren we ingeschreven dit jaar; "we hangen weer aan de rekker" en "ISTNOGALTIJDZOLANG". Meer om het plezier en de dolle pret naast het circuit, dan om de prestaties op het circuit. Neen, wij waren geen "echten", maar hebben waarschijnlijk meer plezier gehaald uit het amateurisme waarmee we ons naar de start begaven, dan andere ploegen die het meenden en voor de rangschikking gingen....
We verzamelden zaterdagochtend met 2 teams, totaal 13 man, in het rennerskwartier. Vorig jaar regende het. Daarom was ons eerste werk het opstellen van 2 tenten tegen elkaar, zodat we de rest van het weekend "droog" zaten. Dan veldbedjes, kledij, fietsen, reserve-materiaal op zijn plaats en we waren klaar.
Om 12.30 moest een uitverkorene de tijdrit rijden. Immers, de 60 beste tijden kregen 1 minuut voorsprong op de 140 andere ploegen bij het vertrek. Belangrijk was dus van direct bij met de "goei" weg te zijn. We behaalden een 7de plaats met een topprestatie van onze "Robbe". Onze Gianni van "we hangen weer aan de rekker" werd spijtig genoeg gediskwalificeerd wegens stayeren...
Maar niet getreurd. Op 24 uur kan er veel gebeuren en bij ons was het toch belangrijk om deel te nemen ?
Om 15 uur start, met Robbe in het eerste peloton en Jory in de tweede groep. Wij hadden besloten om elk uur te wisselen. De mannen van "we hangen weer aan de rekker" wilden niet zo snel wisselen, wat een voordeel met zich meebracht omdat je dan niet elke uur je aansluiting bij de "snelle" groep moest missen.
Na één uur, nam Cédric over van Robbe. Dan was het aan Mario, Nico, Paul, Dirk en mezelf. Ieder om beurten, de één al wat sneller dan de andere. De anderen: dat waren Jory, Gianni, Gunther, Eddy, Danny en Gerdy. Voor de "nieuwen" onder ons was het wel even wennen om 's nachts te rijden en dan nog in groep. Maar, het viel allemaal wel goed mee. Zo goed zelfs, dat nadat alles erop zat, er onmiddellijk stemmen omhoog gingen om volgend jaar terug mee te doen... Inderdaad; het extra-sportieve was bij ons zeker zo belangrijk als het rijden zelf. We hebben ons kostelijk vermaakt, goed gerust tussen de "shiften" door en goed gelachen. Dit alles bij goed weer (het bleef droog). Op het laatste moesten we ons nog reppen bij het inpakken, om een opkomende regenbui voor te zijn, doch... De eerste druppels vielen pas toen we het circuit afreden met de wagens...
Volgend jaar doen we terug mee. Voor wie ook eens wil kijken wat dat allemaal is: surf eens naar www.defietsuitdaging.be. Je kan er het filmpje bekijken van vorig jaar... Dit is een magnifieke organisatie voor fietsliefhebbers, die eens wat anders willen dan de gebruikelijk toertochten in het binnenland. En je komt er nog wat ex-profs en toekomstige beloften tegen. Wist je dat vorig jaar Tosh Van der Sande in deze wedstrijd zat ??? Niet voor watjes dus deze race, maar als je wat geoefend hebt, lukt het wel.
Proloog Tour
Wie de profs vandaag volgt, spreekt natuurlijk voornamelijk over de prestaties in de Tour.
Wisten jullie dat enkelen van onze renners naar de proloog in Luik afzakten om alles van kortbij mee te maken ?
Hierna het verslag van Joran Michielsen dd 30 juni 2012
Het begon allemaal bij een simpele training, met een tussenstop bij één van onze sponsors (Belisol).
Na het bekijken van een fiets in de toonzaal, mochten we een wedstrijdformulier invullen. Daarmee maakten we kans op VIP-plaatsen voor de proloog van de Tour de France.
Onlangs kregen we melding via Hendrik De Vis dat we meemochten.
Op 30 juni zijn we, na een reis van anderhalf uur met de wagen, vanuit Kanne (NL) op een binnenschip (met drinken en eten à volonté) vertrokken op de Maas richting Luik. Onderweg hadden we enkele interviews met bekende oud-renners meegemaakt. We kwamen net op tijd toe voor het vertrek in Luik, waar we over de koppen konden lopen. Dus besloten we eens een kijkje te nemen bij de rennersbussen. Daar konden we de gebruikelijke drinkbussen op de kop tikken.
Na afloop van de proloog, moesten we ons terug haasten naar de boot. Na nog een aantal broodjes achter onze kiezen te hebben geduwd, meerden we terug aan in Kanne.
We hebben genoten van onze dag. Met dank aan Belisol !!
Andreas, Mathias, Toon en Joran.
Wisten jullie dat enkelen van onze renners naar de proloog in Luik afzakten om alles van kortbij mee te maken ?
Hierna het verslag van Joran Michielsen dd 30 juni 2012
Het begon allemaal bij een simpele training, met een tussenstop bij één van onze sponsors (Belisol).
Na het bekijken van een fiets in de toonzaal, mochten we een wedstrijdformulier invullen. Daarmee maakten we kans op VIP-plaatsen voor de proloog van de Tour de France.
Onlangs kregen we melding via Hendrik De Vis dat we meemochten.
Op 30 juni zijn we, na een reis van anderhalf uur met de wagen, vanuit Kanne (NL) op een binnenschip (met drinken en eten à volonté) vertrokken op de Maas richting Luik. Onderweg hadden we enkele interviews met bekende oud-renners meegemaakt. We kwamen net op tijd toe voor het vertrek in Luik, waar we over de koppen konden lopen. Dus besloten we eens een kijkje te nemen bij de rennersbussen. Daar konden we de gebruikelijke drinkbussen op de kop tikken.
Na afloop van de proloog, moesten we ons terug haasten naar de boot. Na nog een aantal broodjes achter onze kiezen te hebben geduwd, meerden we terug aan in Kanne.
We hebben genoten van onze dag. Met dank aan Belisol !!
Andreas, Mathias, Toon en Joran.
dinsdag 3 juli 2012
Training 04/07/2012 afgelast
Wegens vakanties en stages van de meeste renners, hebben we geen kandidaten genoeg om een training te organiseren. Dus kijken we uit naar volgende week.
Belevenissen van de ploeglei(ij)der van de laatste weken
Hallo Allen,
Ik weet dat het een beetje stilletjes is geweest de laatste tijd. Dit heeft veel te maken met beroepsactiviteiten van mijnentwege, echter heb ik ook op bepaalde momenten de riem eens afgelegd.
Zo ben ik een 3-tal weken geleden naar "den Ardèche" getrokken. 1 week fietsplezier in het vooruitzicht. Inderdaad, na lang aftellen was het zover: tijd om revanche te nemen op die cols die me 4 jaar geleden zo hebben doen afzien. Ik was weer in de streek van de beroemde wielerorganisatie van L'Ardèchoise en de start werd gegeven op 13 juni voor een 4 daagse toertocht over 583 km, met 34 cols van allerlei aard en een hoogteverschil van bijna 10.000 meter.
Na enkele dagen lokale aanpassing en enkele ritjes in de omgeving van ons logement, trok ik dinsdag 12 juni naar St.-Félicien om de laatste formaliteiten te vervullen, de rugnummer af te halen en mijn inschrijving voor de laatste maal te bevestigen. De dag daarop begon het grote avontuur in alle vroegte van de dag.
Woensdag om 5 uur op, om op tijd aan de start te staan. De eerste etappe naar Privas stond op het menu. De ronde vertrok in tegenstelling tot andere jaren een compleet andere richting uit. Dit was een beetje een verrassing, want ik dacht het terrein toch al een beetje te kennen. Verbazing toen ik na 15 kilometer plots al in een fameuze klim zat, waarbij de laatste 300 à 400 meter met een piek tot 23 % ging. Slik, ... dat had ik voordien niet gehad. Hopelijk komen dergelijke kuitenbijters niet te veel in het verhaal voor, want dat zou neffast zijn voor de laatste dagen. We reed verder en verder. Prachtige natuur, mooie zichten. Vriendelijke mensen overal langs het parcours, die de renners aanmoedigden, voor gratis bevoorrading zorgden en ons op allerlei spectakel ontvingen langs het parcours. Om een lang verhaal kort te maken; die dag heb ik 160 km gereden en met 2615 meter hoogteverschil in de benen. Ik was tevreden dat ik in een nog tamelijk goede conditie om bestemming arriveerde.
Volgende dag: Privas - Banne. Deze rit wist ik was wat platter. Alhoewel; plat in de Ardèche is relatief. Je loopt geen meter horizontaal. Laat ons stellen; het was continu vals plat. Wederom overal waar we kwamen, mensen lang het parcours, mooie zichten, dorpjes volledig in de ban van L'Ardèchoise omgetoverd in middeleeuwse kastelen met hofdames gezeten op hun paarden, die de renners aanmoedigden en hen van de nodige drank en voedselvoorraad voorzagen. Deze dag liep goed en na 146 km was de rit ten einde. 2015 meter hoogteverschil overbrugd.... Dat was dan de "platte rit".
De derde étappe liep van Banne naar Les Estables. Les Estables was een klein bergdorpje, boven op één van de hoogste cols van het parcours. Ik wist niet wat ik me daarbij moest voorstellen, doch ik had gedacht dat we over bergen en ravijnen zouden gaan, om dan in een klein gehucht toe te komen, waar wagens bijna geen toegang hadden. En inderdaad, 's morgens een eerste col van 13 km later. Smalle weg, geen plaats voor 2 auto's om te passeren. Stijl, indicaties op bordjes; nog 10 km tot aan de top - volgende km gemiddeld 8.7%. Een km verder: nog 9 km tot aan de top - volgende km gemiddeld 9.2 %... En zo verder aftellen tot de laatste km. Jongens, afgezien... Dit was precies uit een grote put kruipen tot boven aan de top. Hoeveel van deze nog vandaag ? Want dit was een klepper. Echter, eens boven: sympathiek dorpje, mooie weg, feestje, lekker eten (warm en koud)... Koffie, thee, water, fruit... Al wat je wenst na zo'n inspanning. Die dag hebben we nog zo van die kleppers gehad. De laatste stukken naar Les Estables waren tot mijn verbazing ruime brede wegen, waar vlot verkeer mogelijk was. Wel altijd klimmen, maar toch "te doen". Die dag had ik op de teller een mooie afstand staan van 148 km en 3000 meter hoogteverschil op de kop. Moet zeggen dat ik bij momenten het wel even moeilijk had. 3de dag op rij een bergrit; dit had ik nog niet eerder tot een goed einde gebracht. Heb dus wel wat zwarte sneeuw gezien, echter wreed content van mijn prestatie. Dé rit was gereden, want men had me vertelt dat dit de zwaarste etappe was. Awel, groot gelijk hebben ze gehad.
De 4e en laatste dag liep van Les Estables terug naar St.-Félicien. Dit was de dag waarop een 50 à 60 km volledig autovrij was en alle wegen in de Ardéche die de fietsroute kruisten werden afgezet door de gendarmerie. Dit was dan ook de dag dat 13.000 renners naar de finish afstevenden, met alle risico's vandien. Het was goed rijden. Nog 3 cols gedaan van een kleine 14 km, maar niet meer zo steil. Dit liep goed. De sfeer rond het parcours was goed. Met nog ongeveer 50 km voor de boeg, begonnen de eerste slachtoffers van de grote inspanningen zich op de zijkant van de weg te postuleren. Leeggereden, te warm (32° C aub...). De eendagsrenners die het onderschat hadden en zonder noemenswaardige training deelnamen... Tja, je zag wat gebeuren. . Op sommige plekken naast de weg, zag je niks anders dan renners in het gras liggen. Met 20/30 tegelijkertijd op het gras bijkomen...
Dan zaten we op 30 km van de finish. En begon de lange afdaling naar St.-Félicien. 30 km zo goed als geen meter omhoog. Afzakken van 1250 meter naar een goede 200 meter. Na vier dagen klimmen, was dit een welgekomen afsluiter. Laatste dag toch nog 2250 meter geklommen en met een afstand van 138 km, al bij al toch niet zo gemakkelijke rit.
Al bij al: jongens, misschien dat de ploegleider niet meer zo snel is als jullie, maar qua toerjongen kan hij nog tellen met zijn bijna 50 jaar.
Nog meer avonturen ? Yep. Eén van volgende dagen halen we ons kersvers avontuur van de 24 uur van Zolder op. Nog niet van gehoord ? Wel, lees dan één van volgende dagen dan nog maar eens de blog.
Ik weet dat het een beetje stilletjes is geweest de laatste tijd. Dit heeft veel te maken met beroepsactiviteiten van mijnentwege, echter heb ik ook op bepaalde momenten de riem eens afgelegd.
Zo ben ik een 3-tal weken geleden naar "den Ardèche" getrokken. 1 week fietsplezier in het vooruitzicht. Inderdaad, na lang aftellen was het zover: tijd om revanche te nemen op die cols die me 4 jaar geleden zo hebben doen afzien. Ik was weer in de streek van de beroemde wielerorganisatie van L'Ardèchoise en de start werd gegeven op 13 juni voor een 4 daagse toertocht over 583 km, met 34 cols van allerlei aard en een hoogteverschil van bijna 10.000 meter.
Na enkele dagen lokale aanpassing en enkele ritjes in de omgeving van ons logement, trok ik dinsdag 12 juni naar St.-Félicien om de laatste formaliteiten te vervullen, de rugnummer af te halen en mijn inschrijving voor de laatste maal te bevestigen. De dag daarop begon het grote avontuur in alle vroegte van de dag.
Woensdag om 5 uur op, om op tijd aan de start te staan. De eerste etappe naar Privas stond op het menu. De ronde vertrok in tegenstelling tot andere jaren een compleet andere richting uit. Dit was een beetje een verrassing, want ik dacht het terrein toch al een beetje te kennen. Verbazing toen ik na 15 kilometer plots al in een fameuze klim zat, waarbij de laatste 300 à 400 meter met een piek tot 23 % ging. Slik, ... dat had ik voordien niet gehad. Hopelijk komen dergelijke kuitenbijters niet te veel in het verhaal voor, want dat zou neffast zijn voor de laatste dagen. We reed verder en verder. Prachtige natuur, mooie zichten. Vriendelijke mensen overal langs het parcours, die de renners aanmoedigden, voor gratis bevoorrading zorgden en ons op allerlei spectakel ontvingen langs het parcours. Om een lang verhaal kort te maken; die dag heb ik 160 km gereden en met 2615 meter hoogteverschil in de benen. Ik was tevreden dat ik in een nog tamelijk goede conditie om bestemming arriveerde.
Volgende dag: Privas - Banne. Deze rit wist ik was wat platter. Alhoewel; plat in de Ardèche is relatief. Je loopt geen meter horizontaal. Laat ons stellen; het was continu vals plat. Wederom overal waar we kwamen, mensen lang het parcours, mooie zichten, dorpjes volledig in de ban van L'Ardèchoise omgetoverd in middeleeuwse kastelen met hofdames gezeten op hun paarden, die de renners aanmoedigden en hen van de nodige drank en voedselvoorraad voorzagen. Deze dag liep goed en na 146 km was de rit ten einde. 2015 meter hoogteverschil overbrugd.... Dat was dan de "platte rit".
De derde étappe liep van Banne naar Les Estables. Les Estables was een klein bergdorpje, boven op één van de hoogste cols van het parcours. Ik wist niet wat ik me daarbij moest voorstellen, doch ik had gedacht dat we over bergen en ravijnen zouden gaan, om dan in een klein gehucht toe te komen, waar wagens bijna geen toegang hadden. En inderdaad, 's morgens een eerste col van 13 km later. Smalle weg, geen plaats voor 2 auto's om te passeren. Stijl, indicaties op bordjes; nog 10 km tot aan de top - volgende km gemiddeld 8.7%. Een km verder: nog 9 km tot aan de top - volgende km gemiddeld 9.2 %... En zo verder aftellen tot de laatste km. Jongens, afgezien... Dit was precies uit een grote put kruipen tot boven aan de top. Hoeveel van deze nog vandaag ? Want dit was een klepper. Echter, eens boven: sympathiek dorpje, mooie weg, feestje, lekker eten (warm en koud)... Koffie, thee, water, fruit... Al wat je wenst na zo'n inspanning. Die dag hebben we nog zo van die kleppers gehad. De laatste stukken naar Les Estables waren tot mijn verbazing ruime brede wegen, waar vlot verkeer mogelijk was. Wel altijd klimmen, maar toch "te doen". Die dag had ik op de teller een mooie afstand staan van 148 km en 3000 meter hoogteverschil op de kop. Moet zeggen dat ik bij momenten het wel even moeilijk had. 3de dag op rij een bergrit; dit had ik nog niet eerder tot een goed einde gebracht. Heb dus wel wat zwarte sneeuw gezien, echter wreed content van mijn prestatie. Dé rit was gereden, want men had me vertelt dat dit de zwaarste etappe was. Awel, groot gelijk hebben ze gehad.
De 4e en laatste dag liep van Les Estables terug naar St.-Félicien. Dit was de dag waarop een 50 à 60 km volledig autovrij was en alle wegen in de Ardéche die de fietsroute kruisten werden afgezet door de gendarmerie. Dit was dan ook de dag dat 13.000 renners naar de finish afstevenden, met alle risico's vandien. Het was goed rijden. Nog 3 cols gedaan van een kleine 14 km, maar niet meer zo steil. Dit liep goed. De sfeer rond het parcours was goed. Met nog ongeveer 50 km voor de boeg, begonnen de eerste slachtoffers van de grote inspanningen zich op de zijkant van de weg te postuleren. Leeggereden, te warm (32° C aub...). De eendagsrenners die het onderschat hadden en zonder noemenswaardige training deelnamen... Tja, je zag wat gebeuren. . Op sommige plekken naast de weg, zag je niks anders dan renners in het gras liggen. Met 20/30 tegelijkertijd op het gras bijkomen...
Dan zaten we op 30 km van de finish. En begon de lange afdaling naar St.-Félicien. 30 km zo goed als geen meter omhoog. Afzakken van 1250 meter naar een goede 200 meter. Na vier dagen klimmen, was dit een welgekomen afsluiter. Laatste dag toch nog 2250 meter geklommen en met een afstand van 138 km, al bij al toch niet zo gemakkelijke rit.
Al bij al: jongens, misschien dat de ploegleider niet meer zo snel is als jullie, maar qua toerjongen kan hij nog tellen met zijn bijna 50 jaar.
Nog meer avonturen ? Yep. Eén van volgende dagen halen we ons kersvers avontuur van de 24 uur van Zolder op. Nog niet van gehoord ? Wel, lees dan één van volgende dagen dan nog maar eens de blog.
Abonneren op:
Posts (Atom)