Hallo Allen,
Ik weet dat het een beetje stilletjes is geweest de laatste tijd. Dit heeft veel te maken met beroepsactiviteiten van mijnentwege, echter heb ik ook op bepaalde momenten de riem eens afgelegd.
Zo ben ik een 3-tal weken geleden naar "den Ardèche" getrokken. 1 week fietsplezier in het vooruitzicht. Inderdaad, na lang aftellen was het zover: tijd om revanche te nemen op die cols die me 4 jaar geleden zo hebben doen afzien. Ik was weer in de streek van de beroemde wielerorganisatie van L'Ardèchoise en de start werd gegeven op 13 juni voor een 4 daagse toertocht over 583 km, met 34 cols van allerlei aard en een hoogteverschil van bijna 10.000 meter.
Na enkele dagen lokale aanpassing en enkele ritjes in de omgeving van ons logement, trok ik dinsdag 12 juni naar St.-Félicien om de laatste formaliteiten te vervullen, de rugnummer af te halen en mijn inschrijving voor de laatste maal te bevestigen. De dag daarop begon het grote avontuur in alle vroegte van de dag.
Woensdag om 5 uur op, om op tijd aan de start te staan. De eerste etappe naar Privas stond op het menu. De ronde vertrok in tegenstelling tot andere jaren een compleet andere richting uit. Dit was een beetje een verrassing, want ik dacht het terrein toch al een beetje te kennen. Verbazing toen ik na 15 kilometer plots al in een fameuze klim zat, waarbij de laatste 300 à 400 meter met een piek tot 23 % ging. Slik, ... dat had ik voordien niet gehad. Hopelijk komen dergelijke kuitenbijters niet te veel in het verhaal voor, want dat zou neffast zijn voor de laatste dagen. We reed verder en verder. Prachtige natuur, mooie zichten. Vriendelijke mensen overal langs het parcours, die de renners aanmoedigden, voor gratis bevoorrading zorgden en ons op allerlei spectakel ontvingen langs het parcours. Om een lang verhaal kort te maken; die dag heb ik 160 km gereden en met 2615 meter hoogteverschil in de benen. Ik was tevreden dat ik in een nog tamelijk goede conditie om bestemming arriveerde.
Volgende dag: Privas - Banne. Deze rit wist ik was wat platter. Alhoewel; plat in de Ardèche is relatief. Je loopt geen meter horizontaal. Laat ons stellen; het was continu vals plat. Wederom overal waar we kwamen, mensen lang het parcours, mooie zichten, dorpjes volledig in de ban van L'Ardèchoise omgetoverd in middeleeuwse kastelen met hofdames gezeten op hun paarden, die de renners aanmoedigden en hen van de nodige drank en voedselvoorraad voorzagen. Deze dag liep goed en na 146 km was de rit ten einde. 2015 meter hoogteverschil overbrugd.... Dat was dan de "platte rit".
De derde étappe liep van Banne naar Les Estables. Les Estables was een klein bergdorpje, boven op één van de hoogste cols van het parcours. Ik wist niet wat ik me daarbij moest voorstellen, doch ik had gedacht dat we over bergen en ravijnen zouden gaan, om dan in een klein gehucht toe te komen, waar wagens bijna geen toegang hadden. En inderdaad, 's morgens een eerste col van 13 km later. Smalle weg, geen plaats voor 2 auto's om te passeren. Stijl, indicaties op bordjes; nog 10 km tot aan de top - volgende km gemiddeld 8.7%. Een km verder: nog 9 km tot aan de top - volgende km gemiddeld 9.2 %... En zo verder aftellen tot de laatste km. Jongens, afgezien... Dit was precies uit een grote put kruipen tot boven aan de top. Hoeveel van deze nog vandaag ? Want dit was een klepper. Echter, eens boven: sympathiek dorpje, mooie weg, feestje, lekker eten (warm en koud)... Koffie, thee, water, fruit... Al wat je wenst na zo'n inspanning. Die dag hebben we nog zo van die kleppers gehad. De laatste stukken naar Les Estables waren tot mijn verbazing ruime brede wegen, waar vlot verkeer mogelijk was. Wel altijd klimmen, maar toch "te doen". Die dag had ik op de teller een mooie afstand staan van 148 km en 3000 meter hoogteverschil op de kop. Moet zeggen dat ik bij momenten het wel even moeilijk had. 3de dag op rij een bergrit; dit had ik nog niet eerder tot een goed einde gebracht. Heb dus wel wat zwarte sneeuw gezien, echter wreed content van mijn prestatie. Dé rit was gereden, want men had me vertelt dat dit de zwaarste etappe was. Awel, groot gelijk hebben ze gehad.
De 4e en laatste dag liep van Les Estables terug naar St.-Félicien. Dit was de dag waarop een 50 à 60 km volledig autovrij was en alle wegen in de Ardéche die de fietsroute kruisten werden afgezet door de gendarmerie. Dit was dan ook de dag dat 13.000 renners naar de finish afstevenden, met alle risico's vandien. Het was goed rijden. Nog 3 cols gedaan van een kleine 14 km, maar niet meer zo steil. Dit liep goed. De sfeer rond het parcours was goed. Met nog ongeveer 50 km voor de boeg, begonnen de eerste slachtoffers van de grote inspanningen zich op de zijkant van de weg te postuleren. Leeggereden, te warm (32° C aub...). De eendagsrenners die het onderschat hadden en zonder noemenswaardige training deelnamen... Tja, je zag wat gebeuren. . Op sommige plekken naast de weg, zag je niks anders dan renners in het gras liggen. Met 20/30 tegelijkertijd op het gras bijkomen...
Dan zaten we op 30 km van de finish. En begon de lange afdaling naar St.-Félicien. 30 km zo goed als geen meter omhoog. Afzakken van 1250 meter naar een goede 200 meter. Na vier dagen klimmen, was dit een welgekomen afsluiter. Laatste dag toch nog 2250 meter geklommen en met een afstand van 138 km, al bij al toch niet zo gemakkelijke rit.
Al bij al: jongens, misschien dat de ploegleider niet meer zo snel is als jullie, maar qua toerjongen kan hij nog tellen met zijn bijna 50 jaar.
Nog meer avonturen ? Yep. Eén van volgende dagen halen we ons kersvers avontuur van de 24 uur van Zolder op. Nog niet van gehoord ? Wel, lees dan één van volgende dagen dan nog maar eens de blog.